ADHD en onderwijs, een lange weg te gaan

druk_werkZesentwintig was ik toen ik de diagnose kreeg: ADHD, van het gecombineerde type. Ik worstelde al meer dan 10 jaar met mezelf. Heb gedurende mijn leven zoveel negatieve feedback van anderen gehad dat ik was veranderd van een energieke creatieve chaoot tot een neurotische onzekere vrouw die vooral in haar hoofd leefde.

Labeltjes plakken

Label na label werden op mij geplakt: Hoogbegaafd, Probleemjongere, Nieuwetijdskind, Borderline, Emotie regulatie stoornis, Hoog sensitief persoon, Indigo en toen kwam het label ADHD. Alsof dat alles moest verklaren. Wat heb ik gehuild…. Al die jaren van frustratie, concentratiegebrek, verveling, impulsiviteit.

Van school getrapt

Ik zat ooit op het VWO, ik ben altijd bovengemiddeld intelligent geweest, maar zodra ik op de middelbare school kwam, ging het mis. Ik werd geacht om stil te zitten, mijn mond te houden, rustig te zijn, mijn huiswerk te plannen en te luisteren naar ellenlange verhalen. Ik kon het niet, vond de helft van de vakken oninteressant en saai. De vakken die ik wel leuk vond blonk ik in uit, maar de onzekerheid sloeg toe. Ik was “out of control”. Twee schorsingen en vijftig uitstuurbrieven later ben ik van school getrapt. Ik had inmiddels de wiet ontdekt en ging liever blowen dan naar school.

Vallen en opstaan

Ik was depressief, want ik voelde me onbegrepen door de hele wereld. Thuis ging het ook niet lekker en ik ben uit huis gegaan. Toen volgde een lange weg van vallen, opstaan en van volwassen worden op mijn eigen manier. Talloze baantjes, ervaringen en reizen verder kwam ik tot de conclusie dat ik mij nog steeds zo onbevredigd voelde. Ik heb altijd het gevoel dat ik onder mijn niveau presteerde. Ik dacht dat het door het blowen kwam, dus ik stopte van de een op de andere dag, wat mij veel wilskracht kostte, maar gelukkig heb ik nooit een gebrek aan wilskracht gehad. Ik kreeg meer energie, meer helderheid in mijn hoofd in de eerste weken, maar na een paar weken was in veranderd in een stuiterbal die niet wist waar ze haar energie kwijt moest. Emotioneel ging het ook niet zo goed, ik voelde me depressief. Ik besloot om maar eens naar therapie te gaan. Na het intake gesprek, waar ik ze de oren van de kop ratelde, vertelde de psycholoog dat ze vermoedden dat ik ADHD had, dus werd ik daarop getest. Ik was niet erg verbaasd over de uitslag, ik had bijna de maximale score op alle punten.

Medicatie

Er werd mij verteld dat ik al die jaren aan zelfmedicatie deed door middel van wiet. Daar kon ik me wel in vinden , vandaar dat ik zo rusteloos was toen ik gestopt was met blowen. ‘Nu gaan we je helpen het te managen, met of zonder medicijnen.’ Ik wilde het graag eerst zonder medicijnen proberen.

Met Ritalin proberen

Zonder medcijnen ging het niet echt van een leien dakje, dus dan maar met. Ritalin volgde, een soort van speed, waar ik wel ervaring mee had, aangezien mijn experimenten met verschillende drugs. Ja, ik kreeg een soort van rust over me, maar ik veranderde ook in een soort van zombie.
Het was alsof al mijn gedachten geparkeerd werden en hetzelfde gold voor mijn emoties. Ik viel acht kilo af (vind je het gek met een medicijn die verwant is aan speed?), had ontzettende woede-aanvallen (waarbij ik in zes maanden tijd zes telefoons heb kapotgeslagen, mijn deur, mijn raam had ingetrapt en mijn vriend met fysiek geweld had belaagd) en ik voelde me totaal niet meer mezelf. Ik zat op de bank zonder inspiratie of wilskracht om iets te gaan doen, ik zweefde maar wat. Ondertussen was ik ook maar weer begonnen met school aangezien dat al tien jaar aan mij knaagde. Mbo4, zwaar onder mijn niveau,maar ik hield mezelf voor dat ik het allemaal maar stapje voor stapje moest doen. Ik hield het niet meer uit met die medicijnen dus ben van de een op andere dag gestopt.

ADHD onderdrukken

druk_kindIn de afgelopen jaren heb ik veel manieren geleerd om mijn ADHD te onderdrukken en nu voel ik me vaak niet meer mezelf. Ik wil dat spontane weer terug, dat nu vaak verdrongen wordt door teveel spanningen en onzekerheid. Ik voel me niet bepaald gelukkig in het schoolsysteem, waar je creativiteit systematisch de kop in gedrukt wordt. Kinderen zitten massaal aan de Ritalin, dit kan toch niet de bedoeling zijn? Ik loop nu stage op het speciaal onderwijs waar er een hoop pubers met ADHD zitten. Ik ga vaak door de grond als ik zie hoe zij worden behandeld. Ze zitten allemaal aan de medicijnen, waardoor hun leuke spontane zelf onderdrukt wordt. Als de medicijnen uitwerken vind ik ze veel leuker. Waarom moet iedereen toch hetzelfde zijn in deze Nederlandse maatschappij? Een maatschappij waar niemand boven het gemiddelde mag uitsteken; nee iedereen moet het liefst grijs en kleurloos zijn. Waarom wordt er niet gewerkt aan oplossingen voor deze kinderen die buitengewoon begaafd, creatief, energiek en oplossingsgericht zijn?

Nieuw type onderwijs

Waarom komen we niet met een nieuw type onderwijs? Want volgens mij is het speciaal onderwijs niks anders dan een normale school, waar zogenaamd rekening wordt gehouden met “speciale” kinderen, maar waar ze alsnog niet zichzelf kunnen zijn. De wereld vraagt om een nieuw type school, waar er interactief geleerd wordt en waar iedereen zijn talenten ontplooid kunnen worden. Soms vang ik een glimp op van hoe dit onderwijs eruit moet gaan zien, maar ik worstel nog teveel met mezelf om het echt concreet te kunnen maken. In deze wereld heb ik het gevoel meer te moeten overleven dan echt leven, omdat ik mij amper staande kan houden met alle eisen die er aan me worden gesteld. Ook gaat mijn meeste energie naar het in banen leiden van mijn onzekerheid en frustratie, die vooral bestaat uit alle negativiteit die ik gedurende mijn leven over mij heen heb gekregen. “Je bent dom” , “je kan het niet”, “je past hier niet bij”. Dit zijn slechts een handvol negatieve overtuigingen die nog steeds in mijn hoofd bestaan. Hoeveel therapie heb ik nog nodig om hier overheen te komen? Ik voel dat ik zoveel in mijn mars heb, maar het komt er vaak niet uit.

Geen negatieve feedback op ADHD’ers

Dit is een pleidooi voor alle ouders, leraren en andere mensen die negatief reageren op iemand met ADHD. De negatieve feedback en opmerkingen zijn destructiever dan jullie denken, dit kan levenslang in iemands hoofd doorleven en iemands zelfbeeld molesteren.
Wij ADHD’ers zijn niet gek, we hebben geen stoornis, we zijn een nieuw type mens en we vragen om nieuwe methodes.

Tot slot laat ik een lijstje zien die onze kracht erkent en ik vraag iedereen om vanuit dit kader te werken in plaats van een negatief kader. ADHD vraagt om een andere denkwijze, een ander raamwerk, kom eens uit je denkkader en denk eens groot!
Bekijk het eens anders

ADHD is een stoornis

• Snel afgeleid
• Korte aandachtsboog
• Impulsief, ongestructureerd
• Ongeduldig
• Moeite met instructies opvolgen
• Dagdromer
• Doet voor hij denkt

ADHD is een gave

• Waakzaam
• Bij tijden hypergeconcentreerd
• Flexibel
• Resultaatgericht
• Onafhankelijk
• Altijd in voor nieuwe invallen
• Bereid risico’s te nemen en direct in actie te komen
• Oplossingsgericht

Toptalenten van ADHD’ers

Creatief, empathisch, fantasierijk, spontaan, energiek, vrolijk, exploratief, inventief, open, vergevingsgezind, gevoelsmens, origineel, loyaal, toegewijd, eerlijk, rechtvaardig, scherpzinnig, meelevend, durfal, behulpzaam, intense genieter.

Jessica van Horssen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*