Ben ik iets vergeten?

rennen
Er zijn van die ochtenden dat ik de deur uit ga en vervolgens continu met het gevoel rondloop dat ik iets vergeten ben. Iedere avond pak ik mijn tas in voor de volgende dag, zodat ik niets vergeet. Het enige dat ik nog wat moet doen in de ochtend is mijn brood smeren en wat te drinken te regelen. En mezelf natuurlijk klaarmaken voor die dag zelf.

Ochtendritueel

Ik probeer altijd een vast ochtendritme in te bouwen. Opstaan, naar de keuken, een glas ontbijtdrink inschenken, mijn brood smeren voor op school en mijn flesje vullen met limonade. En niet te vergeten een banaan en een koekje in mijn tas doen. Daarnaast ook nog snel het glas ontbijtdrink achterover gooien. Als ik klaar ben met dat alles in de keuken: douchen, afdrogen, aankleden, mascara op doen, mijn haar doen, deodorant opspuiten en een luchtje. Snel de slaapkamer in om mijn vriend een kus te geven en dan weg. Ja, zo kan de dag beginnen!

Te lang bezig in de keuken

Het bovenstaande ritueel is erg mooi beschreven, maar vaak loopt het toch anders. In de keuken doe ik meerdere keren weer de koelkast open en dicht. Ontbijtdrink pakken, koelkast dicht. Ontbijtdrink terugzetten, koelkast open en weer dicht. Brood uit de viezer halen, koelkast open om de boter te pakken, koelkast dicht. Wacht, beleg! Koelkast open, boter terugzetten, beleg pakken, koelkast dicht. Heel handig, want had de boter nog niet op mijn brood gesmeerd. Op zo’n manier tikt de tijd maar door en duurt het een kwartier tot twintig minuten tot ik klaar ben in de keuken.

Snel door naar de badkamer

Gelukkig leg ik mijn kleding altijd een avond van te voren klaar. Als ik dat in de ochtend zou moeten doen, dan zou ik geen nachtrust meer overhouden. Of nou ja, dan kan ik niet een uur tot drie kwartier voor ik weg moet mijn bed uit komen. Wil ik rustig aan doen, heb ik zeker een half uur nodig. Even wakker worden en ontspannen onder de douche, zodat mijn dag rustig begint. Vaak heb ik hier de tijd al niet meer voor, maar blijf ik toch te lang staan. Vervolgens moet ik de rest nog doen. Waar me tussendoor al steeds afvraag of ik iets niet vergeet. En vaak doe ik meteen waar ik aan denk. Het gebeurt ook vaak dat ik weer te lang naar mijn mascara aan het zoeken ben, die dan onderin het mandje blijkt te liggen. En vervolgens dus het mandje weer overhoop ligt. Fijn, omdat ik daarna ook nog andere spullen uit het mandje moet halen. En de tijd tikt maar door. Na wat haastig mascara opdoen, snel mijn haar doen, en het is weer rennen. Oh ja, dan ben ik trouwens wel al aangekleed, hoor!

Snel de deur uit!

Oke, rennen! Snel mijn vriend een kus geven, jas los aan, tas pakken en weg. Nog 2 minuten en dan komt de bus. Nog fijner als ik dan de voordeur open wil trekken en deze op slot zit. Snel het licht aandoen en vluchtig mijn sleutel zoeken tussen al die sleutels aan mijn bos. Deur open, licht uit, sleutel weer uit het slot halen en weg. De lift nemen duurt te lang, dus 3 trappen af rennen en vervolgens een rennen naar de bushalte. Totdat ik kan lezen hoelang het nog duurt tot de bus komt. Klagen over vertraging in het openbaar vervoer? Nee, want die ene minuut dat de bus te laat komt, is mijn redding!

Eenmaal onderweg

Vaak moet ik nog even wachten op de bus . Dan komen de gedachten: heb ik mijn ov-kaart wel bij me? Voelen in mijn jaszak… Nee. Oeps, waar is mijn portemonnee? Ohja, boven in mijn tas. Hopen dat mijn ov-kaart er dan in zit. Ja! Gelukkig. Of soms de schrik dat die kaart niet in mijn portemonnee zit. En achteraf blijkt ‘ie dan toch in mijn jaszak te zitten. Eenmaal in de bus, zoekend naar een zitplek, begin ik me af te vragen of ik niks vergeten ben. Mijn telefoon? Ik check mijn jaszakken, mijn tas, lichtelijke stress komt op.. En dan ga ik zitten, ha, daar is mijn telefoon. Hij zat dus in mijn kontzak. En onderweg blijf ik me continu afvragen of ik niks vergeten ben.

Tina

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*