Eerst keihard falen voor je geholpen wordt

onhandig adhd fiets vallen
Sinds april 2015 heb ik de diagnose ADHD. Dit was enerzijds een opluchting, maar anderzijds komt het steeds meer naar voren wat voor een kansen ik heb gemist door mijn (onbehandelde) ADHD al die 18 jaar. Iedere keer opnieuw doet het me pijn omdat ik weet dat ik verder had kunnen zijn met mijn leven dan dat ik nu ben. Mijn ouders stellen: ‘ach jongen, dat is niet meer terug te draaien’, maar toch kan ik deze gedachten niet onderdrukken. Ook al is het niet meer terug te draaien, het heeft toch zijn littekenen achter gelaten.

Vroeg puberen

Als twaalfjarige begon ik heftig te puberen, of was er meer aan de hand? Ik was op school meer op de gang dan dat ik in de les zat. Ik had meer aandacht voor mijn klasgenoten die toch altijd zo veel te vertellen hadden. Gevolg hiervan was dat ik meer gesprekken met mentor en ouders heb gehad dan de gemiddelde werkloze bij het UWV heeft. Iedere keer maakten we afspraken om mijn gedrag en concentratie te verbeteren. Toch bleef het een probleem maar welk kind wordt niet gek van iedereen als hij degene is die altijd uit de klas wordt gestuurd? Ik haalde goede cijfers en dat was mijn redding zodat ik mijn vmbo diploma haalde.

Thuissituatie

Thuis waren er ook problemen. Ik kon niet tegen het gezeur van mijn ouders om mijn gedrag en schoolprestaties, al waren mijn ouders alleen maar verdrietig en bezorgd om mijn gedrag. Er werden kostschool papieren geprint maar ik wist het altijd goed te praten zodat dit nooit aan de orde kwam. Ik liep constant met gevoel rond waarom lukt het mij allemaal niet zoals de rest? Ik ging de techniek in want dat was tenslotte waar ik op het vmbo altijd mee bezig was. Helaas kreeg ik weinig voorlichting over andere sectoren en kwam ik erachter dat techniek het niet is voor mij.

Rondrennen

Ondertussen werd ik mezelf steeds bewuster van mijn gedrag en wist ik dat er iets niet aan mij klopte. Ik sprak dit verschillende malen uit tegen mijn ouders, maar deze dachten dat het wel zou overwaaien. Ik ging stage lopen in de zorgsector want daar werkte mijn vader ook in, dat beviel me erg goed door het contact met de mensen. Hier kwam mijn ADHD eigenlijk juist niet naar voren en functioneerde ik eigenlijk perfect voor een niet opgeleide die alleen maar stage komt lopen voor oriëntatie en het leerplichtig zijn. Ik rende de hele dag over de afdeling en dat was eigenlijk juist wat een werknemer wil, een harde werker!

Juiste beslissing

Ik had zomervakantie en was dus meer thuis en het samenwerken met mijn vader en moeder in het nieuwe huis confronteerde mij zelf steeds vaker met mijn concentratieproblemen die ik had ik. Als ik een opdracht van mijn vader had gekregen voltooide ik ze voor een kwart en was alweer bezig met andere dingen, alles maakte ik half af!
Mijn vader en ik botsen nog steeds vaak, we zijn allebei verschrikkelijk eigenwijs en trekken ons eigen plan waardoor we geregeld het bloed onder elkaars nagels vandaan halen.

Ik heb een goed gesprek met mijn ouders gevoerd en heb uit mezelf besloten om naar de huisarts te gaan voor een doorverwijzing. Al gauw kreeg ik de diagnose ADHD, dit mede dankzij de zeer uitgebreide test die ik al had gehad op het vmbo op aandringen van mijn ouders en mij. Daar kwam al uit dat ik ADHD heb, maar daar werden alleen tips voor gegeven. Nu gaan we echt aan de slag en ik begin met Concerta.

Volwassen worden

De medicatie slaat aan en ik verander veel, maar mijn persoonlijkheid niet! Ik word volwassen en ik volg met veel succes inmiddels een opleiding in de zorg. Ik haal goede cijfers en kom erg goed mee met de les. Mijn hele leven ziet er veel mooier uit en ik heb duidelijke ambities voor de toekomst. Mijn vader en ik botsen nog steeds vaak, maar dat komt vooral omdat we beiden koppig zijn.

Doe er iets aan scholen!

Waarom wordt ADHD niet veel beter herkent, zodat een kind zich kan aanpassen aan zijn aandoening en met medicatie een succesvolle carrière opbouwen? Dyslexie wordt vaak al in de lagere klas van de basisschool ontdekt en waarom ADHD niet. Ik had alle kenmerken van een ADHDer maar niemand van school, waar ik toch erg opviel door mijn gedrag had dit in de gaten. Het had mij zoveel geholpen als op school al stappen waren genomen. Gelukkig kan ik er nu mee aan de slag en mijn eigen weg in het leven vinden.
Bart

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*