Familieweekend

druk_levenDit weekend is het jaarlijkse familieweekend ter ere van de verjaardag van oma. “Gezellig” met z’n allen in een huis, nou zeg maar gerust een kasteel. Nou zie ik daar altijd enorm naar uit en tegelijkertijd liggen daar wat spanningen op de loer. Ik heb altijd wat privéruimte nodig en dat is lastig met zo veel mensen in een huis. Als het allemaal gezellig blijft, prima.

Gezelligheid en spanning

Helaas, de eerste aanvaring tussen een tante en haar zoon was snel een feit. Omdat ik zoonlief wat onredelijk vond, kwam ik voor tante op. Niet slim, want het was helemaal niet mijn probleem en dat werd het nu wel. Het lijkt wel of ik me daar meer van aantrek dan anderen: onrecht. Ik voel ook alle spanningen gelijk aan. Gelukkig kan ik me ook helemaal laten gaan in de gezelligheid, dat is dan weer de andere kant van de medaille. En gezellig was het gelukkig ook! Heerlijk om weer bij te kletsen, hapje en drankje erbij, samen koken, spelletjes doen. Enorm gelachen en genoten.

Op het laatste nippertje

Natuurlijk op het laatste nippertje inpakken. Want de hele week druk geweest met klanten, een grote nieuwe klant en mijn website. De website gaat namelijk op zijn kop en daar moest ik teksten voor aanleveren. Aangezien dat niet mijn hobby is, heb ik dat uitgesteld en dat moest dus deze week echt gebeuren! Het wordt wel mooi met het nieuwe keuzemenu. Mijn klanten zijn vaak creatieve geesten die net zo’n “lange” concentratieboog hebben als ik, dus minder en kortere teksten en meer specificeren per onderwerp. Teksten weglaten en inkorten is lastiger dan uitbreiden, serieus! Omdat het natuurlijk perfect moet, was het soms lastig om keuzes te maken. Toch nog wel een button erbij of nee… toch maar niet? Nou ja, zo dus. Het verbaast me dat mijn websitemeneer inmiddels nog niet gek geworden is van mij. Ik zal het voor de zekerheid de volgende keer even checken. :)

De helft vergeten

Enfin, bepakt en bezakt op weg. Eenmaal op de plaats van bestemming, kwam ik erachter dat ik de medicatie voor de kinderen vergeten was. Verder had ik de kinderen zelf laten pakken en dat was achteraf ook niet zo handig. Mats had alleen zijn oudste trainingsbroek mee (al vies én met gaten) en Plien een leuk jurkje met korte mouwen en zonder legging. Dus veel te koud. Allebei dus één setje kleren mee. En voor allebei geen medicatie….. Dat gaat natuurlijk niet goed…. Godzijdank had nummer drie – Teuntje – alles wel prima voor elkaar (zoals altijd), terwijl zij de jongste is.

Kun je dat niet anders aanpakken?

Ik vertel het verhaal aan mijn moeder en die zegt doodleuk: “Kun je dat niet anders aanpakken? Daar kun je toch wel wat op verzinnen? Maak lijstjes, verzin er iets op, je vergeet echt altijd iets.” Ik vertel haar dat ik de medicijnen bijvoorbeeld in mijn handen gehad heb, maar bedacht dat ik beter een vol potje mee kon nemen. Vervolgens is het uit mijn hoofd. Ik leg uit dat het werkgeheugen van een ADD’er vaak aan- en uitknippert (Laatst nog gelezen hierover, de werking van de prefrontale cortex en de executieve functies). Ze snapt er niets van. Ze doet er nog een schepje bovenop door te zeggen dat ze me écht niet aan wil vallen en dat ik het zoveel uit kan leggen als ik wil, maar dat ik er beter “gewoon” wat op kan verzinnen. Frustrerend! Gelukkig schiet me te binnen dat dat net zo iets is als aan een slechtziende vragen om “gewoon” beter te kijken. Dat werkt ook niet. Het is geen onwil, maar onvermogen. Ik gebruik AD(H)D zelden als excuus want ik zie het vaak ook als een gave, het kan helaas ook vermoeiend zijn.

Geen onwil, maar onvermogen

Aan deze tekst wordt ik zelf nog de hele volgende dag herinnerd als Mats en Plien de hele dag enorm druk zijn, niet luisteren, snel in de emotie schieten (vooral boos en verdrietig) en elkaar steeds in de haren vliegen. De terugweg is geen pretje want ook al zit de één voorin en de ander achterin ze blijven elkaar uitdagen. Arme Teuntje is de dupe want die heeft daar natuurlijk ook last van en wordt net zo uitgedaagd. Lastig om rustig te blijven, maar het is tenslotte mijn eigen schuld, oh nee, onvermogen.

Babs, ondernemer, alleenstaande moeder van drie kinderen waarvan een met ADD en een met ADHD en zelf diagnose ADD.

Website

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*