Heb ik dat?

bomen klimmen adhd volwassenenJe neemt jezelf voor nu eindelijk eens die lang beloofde blog te schrijven over jouw verhaal. Als je dan vol goede moed, een flinke pot groene thee en een hoofd vol verhalen eindelijk jezelf achter die laptop heb geïnstalleerd, krijg je een black out. Je gedachten hebben al duizend keer die blog geschreven, maar zodra je er voor gaat zitten weigeren je vingers dienst.


De diagnose

Juni 2013 – Na aan de bel getrokken te hebben bij de huisarts en te zijn doorverwezen naar een psychiater kreeg ik een diagnose: ik heb ADHD! Eerst dacht ik nog “ja, en?” Tot ik mezelf eens verdiepte in wat boeken en de ene na de andere Aha!-erlebnis had. Toen moest toch wel even slikken, dan dwalen de gedachten af naar “vroeger” en zie ik dat kleine mannetje wat vol goede moed ergens aan begint, maar het niet af weet te maken. Dat mannetje wat op de gang zit tijdens rekenen omdat hij anders heel snel afgeleid is, maar met taal alleen maar hoge cijfers haalt. Die jou heel goed kan vertellen wat er fout is in een zin maar niet kan uitleggen wat er fout is in die zin.

Terugkijken

Dat jongetje wat op twaalfjarige leeftijd uit huis geplaatst wordt omdat zijn moeder hem niet meer aankan. Zijn moeder die veel tijd en energie gestoken heeft om via allerlei instanties en onderzoeken geprobeerd heeft te achterhalen wat er met haar oudste zoon aan de hand is. Daar kwam niets uit voort, behalve dat hij een druk kind was die eens een goede schop onder zijn kont moest hebben!

Van jongen naar vader

Dat jongetje wat onzeker en alleen een tijd tegemoet gaat waarin hij zijn school verwaarloosd en zijn schoolcarriere zonder diploma zal afsluiten. Dat jongetje wat op oudere leeftijd vaak van baan en relatie wisselt. Tot hij een vrouw treft die hem vader maakt en twee prachtige kinderen schenkt. Hierdoor krijgt hij eindelijk wat verantwoordelijkheidsgevoel en zich meer gaat richten op het ouderschap en alles wat daarbij hoort. Dat is dus inclusief het houden van een betaalde baan!

De echtelijke strijd

Dat gaat prima tot zijn vrouw hem verteld dat zij de strijd, die op dat moment nog onbekend is, niet meer aan kan. Communicatie is geen sterk punt van dat jongetje. Er volgt een periode waarin hij een co-ouderschap heeft en zodoende veel tijd en energie kwijt kan in de opvoeding

De weg vooruit

Nu de diagnose gesteld is kan ik eindelijk een proces opstarten waarin ik de begeleiding en hulp krijg die ik zo nodig heb. Daarbij komt dat het heerlijk is om te lezen, en nu dus ook weten, dat ik niet de enige ben. Dat er meer mensen zijn die hetzelfde probleem hebben als ik, alleen dat te weten is al een warme douche. Nu ga ik het vervolgtraject in waarin het mijn keuze is om het, voorlopig althans, zonder medicatie te gaan doen. Tot zover, later meer.

Rockin’ Daniel

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*