“Hij kan het wel, maar moet dan toch echt beter zijn best doen”

Zo klonk het elke ouderavond weer. Telkens waren mijn ouders en leraren op zoek naar een verklaring voor de op en neer gaande reeks cijfers op mijn rapporten. Er bleek geen patroon te ontdekken. Hoe troostend en bemoedigend de leraren mijn ouders ook toespraken, ik kan me de wanhoop indenken die mijn ouders dreef tot het introduceren van onprettige, maar goedbedoelde regimes thuis.

Joepie, een schoon schrift!

De verplichte uren opgesloten in mijn kamer, waarin ik werd geacht te leren en huiswerk te maken. Ogenschijnlijk effectief, maar het enige productieve dat voortvloeide uit deze werkwijze waren de tekeningen in mijn volgekladde schriften. De overhoringen die daarop volgden, hadden meestal als gevolg dat ik terug werd gestuurd naar mijn kamer om verder te tekenen. Ik mag mij ondanks het ontbreken van een erkend diploma al sinds groep zeven een volwaardig illustrator mag noemen.

Zwoele zomeravond

Op de basisschool was ik geen slechte leerling. Los van het toevoegen van het ontbrekende artwork in mijn schoolboeken en mijn voorkeur voor het geluid van langs rijdende auto`s boven het stemgeluid van de juf, was er weinig aan de hand. Ik was, volgens mij, vriendjes met de meeste klasgenootjes. Ik had zelfs op de basisschool al mijn eerste echte verkering. Onze liefde uitte zich voornamelijk in potjes voetbal met andere kinderen. En soms, op zwoele zomeravonden, een zweterige en dampende pot Super Mario. Gewoon een kind, dat soms wel eens rare dingen zei of deed.

Juf Marja

De middelbare school was ondanks mijn illustratieve talent niet bepaald een succes, nou ja, vanuit mijn ouders oogpunt. Dat nieuwsgierige kleine kereltje met de ambitie om ooit minister-president te worden bleek in staat om het meegekregen VWO advies binnen een jaar te reduceren tot een waanvoorstelling van juf Marja van groep 8. Waar hij de brugklas bestormde als potentieel Nobelprijswinnaar, verliet hij vier deprimerende jaren later de school met een MAVO diploma, gevalletje pretpakket.

Kofi Annan

Niet dat alle Nobelprijswinnaars uit de geschiedenis per se hoog geschoold zijn, maar de kans dat Kofi Annan of Malala Yousafzai binnen vier jaar even zoveel niveaus zouden dalen op school is niet zo groot. En nu, 21 jaar nadat ik die school verliet, schrijf ik deze tekst voor ADHDer.nl. Het doet me veel plezier dat ik hier regelmatig mijn ervaringen mag delen als laat gediagnostiseerd ADHDer. Ik hoop stiekem dat juf Marja dit ooit leest en ziet dat het uiteindelijk goed is gekomen met me. Mag ik hier trouwens ook tekeningen plaatsen?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*