Op de gedachtentrein

trein-ADHD-reizenVerstrooid loop ik de wagon binnen en zie voornamelijk bekende gezichten. De trein komt langzaam op gang terwijl ik over het gangpad loop. Het is druk, namiddagspits. Door de intercom klinkt m´n eigen stem:“Welkom in de intercity naar niemandsland.”

Ik ga altijd aan een uiteinde van de wagon zitten, dan kan ik iedereen zien én zit ik dichterbij een uitgang. Eenmaal gesettled, bekruipt me een onbestemd gevoel. Daar gaan we weer. Helaas is de trein al vetrokken en kan ik niet meer uitstappen. Dan maar uitzitten, gelukkig ben ik reizend ben op m´n plek. Elke rit is hetzelfde en compleet anders tegelijk. Vertrouwd maar toch exotisch, als kamperen in de achtertuin..

“Leg uw bagage s.v.p. in de daarvoor bestemde rekken.”

Eens kijken of er met mijn vierzittergenoten wat te ouwehoeren valt. Naast mij zit een oude scharrel, continu irritant te doen en aandacht te vragen. Daar heb ik nu echt even geen zin in. Tegenover mij zit ik aandachtig een boek te lezen. Dat schiet ook niet op. Als ik eenmaal vol gefocust ben kan niemand me daaruit halen. Zelfs ikzelf niet. Bovendien, een gesprek met mezelf vind ik nu even iets te confronterend. Lekker uit het raam staren dus.

Op reis in mijn eigen gedachten

“Wij zullen weldra vertrekken in averechtse richting en uw eindbestemming links laten liggen.”

Buiten zie ik de landschappen van m´n bekende omgeving overgaan in onontgonnen terrein.
Ik zie m´n ouders samen lachen en ik zie m’n vader op z´n sterfbed. Ik zie mezelf alle stripboeken die ik van ´m kreeg met weemoed teruglezen en vraag me ineens af of Asterix nog maagd is. Zou die toverdrank werken als Viagra? Is dat waarom Panoramix ´m heeft uitgevonden? Als er een Tour de France zou zijn in Gallië, zou toverdrank dan worden verboden? Asterix fietst intussen naast de trein en zwaait vrolijk naar me. Ik zie in de achtergrond iemand mijn fiets jatten en baal ervan dat ik weer een nieuwe fiets moet regelen. Als ik zelf toverdrank zou hebben zou ik ‘m pak slaag geven.

Ik krijg het gevoel dat ik iets ben vergeten te doen, maar dat druk ik weg. Ik moet namelijk ineens denken aan waar ik precies een jaar geleden was: Ergens in Zuid-Amerika. Buiten verbetert het weer ineens en zonovergoten bergen worden afgewisseld door strandtenten. Met daken van stro en… Ik moet nog tandenstokers kopen!

Een dood spoor

Terwijl zo de panorama´s van aaneen gewoven hersenspinsels voorbijflitsen, voel ik me gezegend en vervloekt tegelijk. Als een vlieg in een museum, die over een schilderij van Dalí scheert terwijl de bewaker met zo´n elektronische mepper achter ´m aanzit. Eigenlijk voel ik me al m´n hele leven zo, bedenk ik me. Deze metafoor ga ik tijdens het volgende spreekuur met m’n ADHD-coach gebruiken! Vindt ze vast leuk. Ineens kijk ik uit op een gesloten ruimte en staat de trein stil.

“We zijn kort vertraagd vanwege een aanrijding bij een spoorwegovergang, daar is een fietser met freewheeler ingereden op een lesautonoom.”

Deze trein vertraagd toch nooit? Enfin. Thuis is het brood op en blijkbaar is dat relevant. Langzaam komen we weer op gang.

Ik ben benieuwd welk boek ik aan het lezen ben. Een boek is namelijk een open recensie van zijn lezer en ik zou mezelf graag wat beter leren kennen. Het liefst zou ik zien dat ik een boek aan het lezen ben dat ikzelf al heb gelezen. Want wie mijn boeken leest is natuurlijk te gek. Die moet wel een hersenpan hebben die al zo lang op hoog vuur staat dat ´ie overloopt van de opmerkelijke inzichten en verregaande kennis. Helaas vallen deze vervolgens op een ranzige keukenvloer, besmeurd met andermans smakeloze mening… Nee! Genoeg met deze metafoor, Een metafoor is immers maar een sausje dat je door een gedachtegang giet. En twee sauzen tijdens één gang gaan niet samen. Bovendien mag er niet gegeten worden in de trein. Laat staan iets met saus. Terug naar die andere metafoor, van die trein.

In deze trein zijn helaas geen wc´s. Aan behoeftes wordt hier namelijk nooit gedacht. Waar is m´n tas gebleven? Aha, boven in het rek. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik ´m daar had neergelegd. Alles wat ik vandaag moet doen zit in m´n tas dus die raak ik liever niet kwijt. Hij ligt er echter er prima zo. Weet ik tenminste zeker dat ik ´m ook niet per ongeluk openmaak. Dat komt later. Ik zit me net af te vragen wat ik vanavond ga eten op het moment dat het bekende riedeltje klinkt: “Goedemiddag, vervoersbewijzen alstublieft!”

Zwartrijden

De conducteur lijkt ditmaal anders, ik ken haar. Ze loopt direct naar me toe terwijl we vertragen. “Mag ik je vervoersbewijs zien?” Ik rijd al sinds jaar en dag op abonnement. “Weet jij misschien waar ik heen moet?“ vraag ik aan de conducteur.Ik haal m´n portemonnee tevoorschijn.“Weet je dat zelf niet?” vraagt ze me verbaasd. Intussen merk ik dat ik m´n treinkaart kwijt ben.

“Je abonnement, die heb je aan mij gegeven, weet je nog?” vraagt ze. “Oh ja. Waarom ook alweer? Wat is er mis met een beetje rondreizen? Het ging toch om de reis en niet om de bestemming en wat niet al voor clichématig feelgoodjargon?” Als tijdens een spreekuur.

“Een dood spoor heeft geen bestemming. Zonder bestemming geen reis. Je eigen woorden. Zonder vervoersbewíjs ook geen reis. Dus ik wil je verzoeken uit te stappen.” zegt ze stellig. “Hoe kan ik dan uitstappen als de trein nergens stopt?” vraag ik.“Hij stopt overal waar je wil, als je maar aan de noodrem durft te trekken.” Is ze me weer te slim af. Over de intercom hoor ik m´n eigen stem langzaam vervagen.

“Vergeet u bij het uitstappen alstublieft niet uw bagage mee te nemen?“

In een flits sta ik weer op de groenteafdeling van de supermarkt. In mijn linkerhand bevindt zich een leeg winkelmandje en in mijn rechter een mij vooralsnog niet toebehorende courgette. Ik ben deze al een minuut of 7 aan het bewonderen en verward leg ik ´m maar in m´n mandje. Langer dan een minuut aanraken is kopen, zeg ik altijd.

Wat deed ik hier ook alweer? Ohja, avondeten, boodschappen doen, tandenstokers, brood. Shit!! Ik heb net m´n tas laten liggen op ´t rekje! Snel weer die trein in springen! Verstrooid loop ik de wagon binnen en zie voornamelijk bekende gezichten. Voor m´n gevoel rijdt de trein al op volle snelheid, als ik over het gangpad loop. Het is druk, avondspits.

Adriaan
Website

4 thoughts on “Op de gedachtentrein

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*