Opdracht

stress

Is dit mijn opdracht van mijn leven? “Marina, het is zover. Nu ga je bewijzen wat je waard bent. Aan jezelf. En niemand anders.”

Ik ben zo goed in het wegcijferen van mezelf, er zijn altijd excuses om belangrijke zaken uit te stellen, conflicten te vermijden. Te luisteren naar gevoel, want face it, luisteren naar verstand loopt heul vaak uit op geen leuke situaties. Confrontaties dus.

Iedereen heeft een rode draad door z’n leven lopen. Misschien wel meer. Zoals ik. Ik zie ze voor me, vanaf de dag dat ik geboren ben tot aan vandaag. Als een tijdlijn die ik vroeger moest maken tijdens de lessen van geschiedenis. De draadjes hebben verschillende kleuren, elke lijn staat symbool voor een gedeelte van mijzelf, iets wat ik altijd met me meedraag. De tijdlijn staat vol vlaggetjes. Mijlpalen. Leuke en minder leuke gebeurtenissen. Het halen van mijn veterdiploma, het begraven van mijn nichtje dat nog niet eens twee weekjes mocht leven. Mijn leventje kabbelde altijd maar voort. Ik rommelde maar wat aan.

Mensen om me heen zagen me als een flierefluiter. “Je bent een mens van de wereld.” Werd tegen me gezegd. Of “Je bent anders dan anderen.” Later deed die uitspraak mij denken aan het konijn en de hoge toverhoed in het boek ‘De wereld van Sophie’. Er zijn twee soorten mensen, de ene groep neemt alles voor lief en de andere groep blijft zich verwonderen. Over het leven. Over gevoel. Over alles. Dit zijn de mensen die zijn blijven hangen in de waarom-fase van een peuter. Tot vervelends toe blijven die kabouters doorvragen. “Maar waarom dan?” Ik maak het dagelijks mee. #like soms #dislike

Ik kan niet tegen veranderingen. Ik houd vast aan het bekende. Ik vind het fijn om te weten waar ik aan toe ben. Het interieur van mijn huis verandert nooit. Alles heeft een vaste plek. Tenminste, vier tandenborstels in huis en soms ligt er niet één in de badkamer. Tja. Daarom vind ik dit zo eng. Het komt nu echt op mijzelf aan. Ik moet nu echt vertrouwen hebben in mijzelf. Ik moet nu echt mezelf een megakick onder mijn kont geven. Hulp vragen en vooral aannemen. Dat is nogal wat voor iemand die alles alleen wil oplossen.

Ik zucht. Ik maak me zorgen. Ik vind het eng. Het maakt me doodsbenauwd. Er spookt van alles door mijn hoofd. Ik probeer het minst te denken aan de ‘wat-als’ vragen. Want het verleden ligt gewoon vast. Klaar. Het enige wat ik kan doen heb ik eerder ook al ervaren ditzelfde jaar. Olé! Kom maar op!

Even terugkomend op het feit dat ik veranderingen niet zo #like. Soms wil het juist wel zo zijn. Soms stort ik mij vol overgave in op een avontuur waarvan ik het einde niet kan bepalen. Een avontuur zonder horizon. Dan is het ineens ‘carpe diem’, dan ben ik ineens wèl een avonturier. Gek word ik ervan, die eeuwig durende tegenstrijdigheid. Het zal aan mijn sterrenbeeld liggen en mijn ascendant: Water versus Vuur.

Het is weer zover. Mijn bootje wordt alle kanten opgewiebeld door een storm. Terwijl het water eerst zo lekker glad was, zonnetje op mijn bolletje. Maar een storm, en weer een storm, en nog een storm verstoren mijn rust. Al compenseert de laatste storm het één en ander en weet me te relativeren. Materialisme en geld versus gevoel. En rust? Welke rust? Mijn hoofd. Prikkels. Constant. Meer dan ooit. Meer dan ooit sinds Zwarte Maandag in maart dit jaar. Eén van de ‘rode’ lijnen in mijn leven. Eén van de uitdagingen die ik elke dag weer aanga.

Overzicht. Geef me overzicht. Dat is wat ik nu nodig heb. Want ik voel me overspoeld. Aan woorden. Zachte en harde woorden. “Kon ik je zorgen maar wegnemen”, “Ik raad je aan om ook een advocaat in de hand te nemen”, “We zijn er voor je”, “Troost je, je bent niet de enige”. Ik wil het niet weten. Dat ik niet de enige ben. Ìk zit er nu zelf in, het gaat om mìj nu! Ìk zit in de shit, ìk weet het allemaal even niet meer! Ìk weet niet hoe ik dit moet aanpakken. Ìk ben het die niet weet waar te beginnen en ik wil niet relativeren. Ik wil niet denken aan hongersnoden en tsunami’s, aan de misbruikte kinderen in deze fucked op wereld. Ik wil denken aan mijzelf, aan mijn eigen problemen en zorgen. Ik wil het liefst een paar maanden overslaan. Net als vorig jaar jaar. Vanavond slapen in deze rotzooi en morgen wakker worden vol rust, zorgeloos ontbijten aan tafel in mijn nieuwe woonplek, zonder ander gezeik.

Ik wil een dik touw doorknippen, al zo lang maar het lukt niet. Afhandelen en afsluiten. De vlag gaat uit als dat lijntje doormidden is. Geknipt met de schaar die Suske en Wiske gebruiken in ‘De Gladde Glipper’. Ja, zo zie ik dat, soort van.

Ik ga Mind Mappen. Het is een ideale manier om mijn hoofd even te legen. Mooi moment om te stoppen. De tranen willen watervallen.

Marina

Twitter

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*