Papa met ADHD

Ik heb altijd kinderen gewild. Er is geen moment in mijn leven geweest dat ik hier over heb getwijfeld. De diagnose ADHD veranderde hier niks aan. Mijn vriendin en ik begonnen vol goede moed aan de voorgenomen gezinsuitbreiding toen de tijd daar rijp voor was, nu zo`n twee jaar geleden. Toen de missie na een lang traject geslaagd was (de vriendin bezwangerd) en de plannen om mijn macho ‘man cave’ tot babykamer te verbouwen vorm kregen, begonnen de twijfels de kop op te steken.

Rituele handelingen

Om een beetje soepel het dagelijkse leven door te komen, probeer ik zoveel mogelijk rust en structuur aan te brengen in alledaagse zaken, soms tot het obsessieve aan toe. Alles heeft bij mij een vaste plek, ik heb vaste tijden en vaste rituelen voor bepaalde handelingen. Als ik heb besloten dat ik een rustmoment heb, dan kan iedereen op zijn kop gaan staan, maar ik verroer geen vin. Mijn mannelijke ‘man cave’ was hier een exponent van. Een oase van niks waar ik mezelf even kon terugtrekken en bezig kon zijn met van alles, zolang het maar iets voor mezelf was.

Stoere mannengrot

Het wegvallen van deze stoere mannengrot – die tevens dienst deed als washok, opslagruimte en, indien nodig, logeerkamer – deed me beseffen dat met de komst van een baby mijn regels en rituelen in gevaar zouden komen. Zou het nog wel lukken om `s ochtends in de juiste volgorde mijn koffie, broodje/krantje, koffie, douche/tandenpoetsen, aankleden te doen? En wel binnen de door mij met mezelf afgesproken 46 minuten? Met al dat extra wasgoed, lukte het dan nog wel om de wassen net zo efficiënt te draaien als nu, waarbij de ratio droogrek-ruimte, beschikbare wasknijpers en verdeling donker-licht perfect was afgestemd, met inachtneming van de verschillende droogtijden per kledingsoort?

Doorgeslagen stoppen

Het lijkt misschien allemaal wat neurotisch, maar ik heb voor heel veel dagelijkse zaken onbewust dergelijke structuren gecreëerd. Dit helpt mij om dingen makkelijker te plannen en te organiseren, maar wel met het risico dat bij verstoringen hierin een zekere korstsluiting ontstaat. Verstoringen die kunnen ontstaan bij tussenkomst van een baby bijvoorbeeld. Die baby is er inmiddels bijna een jaar en gelukkig blijkt het aantal doorgeslagen stoppen erg mee te vallen.

Pssst, pillen kopen?

Toegegeven, de eerste weken waren dusdanig ontregelend en chaotisch dat ik ongemerkt al snel door mijn maandvoorraad Ritalin heen was (en ik de doktersassistente er wederom van diende te overtuigen dat ik geen dealer ben). Met de loop der tijd lukte het me steeds makkelijker om me aan te passen. Aanpassen betekent focus verleggen, prioriteiten stellen en kunnen loslaten. Alledrie dingen waar ik van nature slecht in ben. Maar een baby dwingt je flexibel te zijn. Je hebt geen keus, je MOET met een kind tijdig reageren ook al past het niet in jouw plan. Anders zit alles onder de poep.

Poep

Zo heb ik het afgelopen jaar onder dwang van Noortje (zo heet ze) geleerd om de teugels wat te laten vieren. Ik ben nog steeds van alles aan het plannen en op een rijtje aan het zetten in mijn hoofd, maar ik kan hier makkelijker van afwijken en zonder al te veel stress schakelen. Het is dus toch waar wat ze zeggen; een kind hebben is veel werk, maar je krijgt er zó veel voor terug. In mijn geval een sterk staaltje cognitieve gedragstherapie waar mijn oude therapeuten nog een puntje aan kunnen zuigen. En poep. Heel veel poep.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*