Rennen, rennen, rennen. Ehm, waar ben ik?

druk_levenVandaag ben ik ontzettend moe. Als het niet de overtreffende trap van moe is. Ook wel uitgeput, gesloopt, oververmoeid, ‘op’, het is maar net hoe je het wil noemen. De afgelopen weken heb ik op meerdere vlakken keihard gewerkt. Mijn hyperfocus werkte mee, ik voelde me goed, bijna alles ging zoals ik dat in mijn hoofd had. En dan gaat alles sneller, sneller en dan wil ik weer steeds meer. Verder ontwikkelen, doorgaan met waar ik mee bezig ben. Want het gaat zo goed! Maar toch ga ik weer over mijn eigen grenzen heen.

Stapje voor stapje

Na een langere periode dat er in mijn ogen niet veel goed ging, ben ik toch hard bezig geweest om mezelf te blijven ontwikkelen. Stapje voor stapje weer een beetje verder komen. Dan weer een stap terug, daarna weer een stap vooruit. Heb iedere keer bij de psycholoog besproken waar ik tegenaan liep. Heb in de afgelopen weken heel vaak gehoord: ‘twee stappen vooruit en een stap terug, dat is alsnog een stap vooruit. Het gaat de goede kant op, je doet het hartstikke goed!’ Maar snap dan dat die stap terug niet mijn ding is! Al besef ik me al gauw dat ik dan weer te snel wil gaan. Het kan ook allemaal niet in één keer goed gaan, blijven oefenen is het enige antwoord. Na ieder gesprek ben ik aan de slag gegaan met de tips en andere dingen die ik heb geleerd. Het gaat niet altijd even goed, maar ik ga toch door. Zo zijn er nieuwe vaardigheden, bewust en onbewust, eigen geworden.

De succeservaringen

Het valt me op dat ik rustiger gesprekken kan voeren met de mensen die dichtbij staan. Ik blijf zelf rustig, waar ik normaal niet meer weet wat ik moet zeggen of juist boos word. Ik begin van een afstandje naar bepaalde situaties te kijken, waardoor ik mezelf niet meteen de schuld geef als iets niet goed gaat. Stukje bij beetje begin ik het geheel te overzien en een andere positie in te nemen. In mijn lijf en in mijn hoofd is het veel rustiger. Raar, ineens hield ik dat al bijna een week vol, waar het normaal al na een dag of twee dagen mis ging. Mijn eerste gedachte: Wat gebeurt er met me? Een hele mail naar de psycholoog gestuurd, want hoe kon dat nou ineens?! Dat kan toch niet zomaar?! Een antwoord krijg ik in het gesprek de week erop: ‘Tina, weet je nog, die kleine stapjes die gezet zijn? Dit is het resultaat van die kleine stappen, die nu één grote stap lijken voor jou.’ Ergens sta ik dan te kijken van mezelf. In mijn hoofd moet alles snel, snel, snel. Dan zie ik dan weer wat er vanuit rust bereikt kan worden. Al moet ik daar regelmatig, of eigenlijk iedere keer weer even, aan herinnerd worden!

Ik kan de wereld aan!

Alsof ik de deur die op een kier stond eindelijk open en een nieuwe wereld in loop. Ik begin me steeds meer te beseffen wat ik nou wil. Verder werken aan mezelf, meer balans vinden in het dagelijks leven, meer gaan voor mijn relatie, weer helemaal gaan voor mijn studie. Dat blijft niet bij denken, maar dat wordt doen! Alles tegelijk. En dat gaat nog best goed. Ik heb dagenlang thuis, op school of in de bibliotheek gezeten om mijn werkstuk af te maken en om te leren voor de tentamens. De nacht voor de deadline ben ik nog tot 3:00 uur bezig geweest, maar het werkstuk was af! En de volgende ochtend ging ik alsnog eerder naar school om extra te leren voor de herkansing van die dag. Ik had energie voor tien, als het geen honderd was. Daarnaast had ik goede gesprekken met mijn vriend en bleef ik ook nog verder werken aan mezelf. Ik zat zo in die flow en voelde me echt geweldig! Soms was het even alles van me af mailen naar de psycholoog en dan ging ik weer verder.

En dan loop ik mezelf voorbij

Het even euforisch zijn dat het zo goed gaat en dat alles lukt, sloeg een beetje door. Iedere avond laat slapen, ondanks dat ik vroeg op moet staan. Ook regelmatig vergeten om te eten en toch steeds maar weer door willen gaan. Wat mijn lichaam ook aangeeft, die flow was geweldig! De vermoeidheid begint steeds meer toe te slaan de afgelopen dagen, maar kom op: nog even doorzetten en doorgaan! Kop koffie of een blikje cola en wat suikerwerk erbij. En weer door! Het maximale uit mezelf zien te halen met de eindstreep van de tentamens in zicht. Rennen, rennen, rennen… Ehm, en waar ben ik nu? Juist, te vroeg begonnen aan de eindsprint. Dat is dus vandaag toegeven aan mijn vermoeidheid en geen energie meer over hebben. En een te zwaar en te vol hoofd om ook nog maar iets aan informatie op te nemen voor het laatste tentamen.

Een wijze les geleerd

Wanneer je niet op tijd remt, dan crash je vanzelf. En aangezien mijn remmen niet helemaal goed werken, weet ik dat ik volgende keer toch echt wat eerder op die rem moet trappen! Beter rustig verder gaan, dan mezelf weer voorbij lopen.
Tina

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*