Ritalin rules!

hardlopenRitalin, godsamme wat een uitvinding! Ik weet niet of het hoger scoort dan de afstandsbediening en de magnetron, maar het krijgt van mij wel een plek in de top 10. Voor nu, in elk geval, ik gebruik het sinds een kleine week.

Nog maar een paar maanden terug had ik er een compleet andere mening over – het is rotzooi, overbodig en wordt veel te snel uitgeschreven door de Ritalin-mafia om de farmaceutische industrie te spekken. Kinderen mogen niet meer gewoon druk zijn, maar moeten zich als makke lammetjes gedragen en anders noemen we ze ADHD’er en moet er een pil in. Als je zelf niet rustig kunt zijn, dan maken we je wel rustig. Zoiets. De reden voor deze mening is dat ik zelf een zoontje heb met de diagnose ADHD en na afloop van het onderzoekstraject tot vervelends toe medicatie aangeboden kreeg voor hem. Hoewel ik bleef weigeren, bleef men het opdringen. Ik wilde het niet. Toen niet, maar ook nu niet. Ik ben van mening dat dergelijke medicatie een laatste middel moet zijn, vooral bij kinderen. En mijn kind is nog niet verloren zonder.

Druk? Ja. Te druk? Nee, zeker niet. Hij heeft wat aanmoediging nodig om te blijven zitten wanneer dat nodig is en hij moet er wat vaker aan herinnerd worden dat hij toch écht ergens anders mee bezig was. Van teveel opdrachten tegelijk raakt hij in de knoop en hij heeft vaak wat extra stimulans nodig om ook de saaie klusjes te doen. En helaas is er zo ontzettend veel saai. Het voordeel voor hem is dat hij zijn labeltje van mij heeft geërfd. Hierdoor kan ik me goed inleven in wat er in zijn koppie omgaat wanneer hij weer eens tussen de sterren zweeft. Beter dan iemand die het moet doen met de informatie die hem wordt aangereikt en maar moet gokken dat de theorie een beetje overeen komt met de praktijk. Echter, het nadeel voor hem is dat hij zijn labeltje van mij heeft geërfd.

Van kleins af aan tot een aantal jaar geleden ben ik van alles geweest: druk, vervelend, lui, ongeïnteresseerd, praatziek, afwezig, ongemotiveerd en nog meer van het soort eigenschappen die je liever niet noemt tijdens een sollicitatiegesprek. Het was pas nadat ik een IQ-test had laten afnemen door een psycholoog, omdat ik inmiddels behoorlijk twijfelde aan mijn eigen intelligentie, dat ik te horen kreeg dat ik waarschijnlijk ADD had. Gezien de uitslag van de test en na een hoop leeswerk, besloot ik dat het inderdaad ADD was en daarmee was voor mij de kous af. Met mijn nieuwe halfbakken stempeltje heb ik nog een aantal jaar net kunnen doen of ik functioneerde en beeldde ik me in dat ik alles onder controle had.

Pas toen ik in een situatie terecht kwam waarin ik niet meer alles kon laten vallen, vluchten en elders helemaal opnieuw kon beginnen, werd ik gedwongen toe te geven dat ik het allemaal níet onder controle had. In theorie wist ik precies welke omstandigheden noodzakelijk waren om mijn zoontje te laten functioneren. Structuur, regelmaat, alle dingen die ik zelf niet voor elkaar krijg. Daar zit je dan, met je uitstekende inlevingsvermogen. “Wat wil je dan, pillen?” Vroeg de huisarts bij wie ik maar eens een balletje besloot op te gooien. “Nee”, antwoordde ik, “maar alle andere hulp is welkom.”

Eenmaal aan tafel bij een GGZ-psycholoog gespecialiseerd in ADHD bij volwassenen kreeg ik eerst een echte test en ik slaagde met vlag en wimpel. ADHD/ADD, de combi-variant, maximale score op alle punten. Vervolgens een serie afspraken waarin me werd geleerd om structuur aan te brengen in mijn dagelijkse activiteiten. Ik kreeg handvatten aangereikt om het mezelf makkelijker te maken en het had effect, maar niet genoeg. Langzaam probeerde ik mezelf te laten wennen aan het idee om over te gaan op medicatie. Ik sprak met mensen die er ervaring mee hadden en er positief over waren en woog de voors en tegens tegen elkaar af. Uiteindelijk besloot ik dat, om mijn zoontje op een natuurlijke wijze om te leren gaan met ADHD, ik zelf voor de verkorte, chemische route zou moeten gaan.

Nu, een week na de eerste pil die ik nog aarzelend in nam, ben ik overtuigd van het nut dat dit medicijn kan hebben. Voor het eerst in m’n leven ben ik in staat om m’n omgeving weg te filteren zodat ik me kan focussen op m’n taak of het gesprek dat ik voer. Ik ben geduldiger, blijf op m’n plek zitten en maak dingen af. Zo heb ik dit hele stuk geschreven zonder overal op te reageren op Facebook en Twitter en heb ik nog niks op eBay gekocht. Sterker nog, ik heb hiervoor nog een ander stuk geschreven ook, met twee spelende kinderen in dezelfde kamer. Het lukt me om geconcentreerd een aantal uur achter elkaar college te volgen en in de supermarkt haal ik alleen dat waar ik voor kwam. Het is slechts die ene dag per week waarop ik met kleuters werk dat ik het liever zonder doe. Het is juist dan dat het me goed uitkomt van de hak op de tak te kunnen springen en dat is nu net wat me niet lukt wanneer de Ritalin z’n werk doet.

Het is nog even afwachten wat het effect op de langere termijn zal zijn. Het is nog nieuw, mijn lijf reageert er nog maximaal op en ik ben me ervan bewust dat dit zal veranderen en/of afnemen. Maar zo ver zijn we nog niet en dus geniet ik van een rust in m’n hoofd die ik tot nog toe niet kende. Wie weet, met een beetje geluk rond ik eindelijk eens een studie af en als ik echt mazzel heb schrijf ik nog een boek ook. Ik heb iets teruggevonden dat ik al jaren kwijt was, vertrouwen, en dat in een klein, wit pilletje. Ik ben nog steeds van mening dat het een laatste redmiddel moet zijn, maar if all else fails… Ritalin rules!
Sa’id

Website

6 thoughts on “Ritalin rules!

  1. Voor mijn zoontje met ASS en GTS( hoewel daar een contra-indicatie met GTS) toch na veel wikken en wegen tot de methylfenidaat ( Ritalin ) overgegaan en ik ben blij dat ik die knoop heb doorgehakt, hij is veel relaxter, kan zich concentreren, de resultaten op school zijn met grote sprongen vooruit gegaan en hijzelf ( bijna 9 jaar ) zegt ook dat hij merkt dat het hem beter af gaat en minder stress heeft.

  2. Heel scherp en interessant geschreven! Ik ben helemaal niet bekend met ADHD, maar heb nu een aardig beeld:) En dat je ritalin bent gaan slikken voor je zoontje vind ik echt veel respect waard! Klasse!!

  3. Bedankt!
    Voor je openheid en de bewustmaking dat medicatie (van welke soort dan ook) niet zomaar geslikt hoeft te worden, maar dat het niet alleen negatief is en het je ook echt verder kan helpen.

  4. Ik weet nu bijna een jaar dat ik de combinatie heb van adhd/add en moet zeggen dat ik ook erg blij ben met de medicijnen! Mocht je een beetje last krijgen van stemmingswisselingen kan ik je aanraden te vragen aan je psych of je Dexo-amfetamine mag proberen. Dit wordt namelijk wel vergoed door je zorgverzekeraar (concerta/ritalin ook in sommige gevallen, maar ik moest dat zelf betalen en was 3,50 per dag kwijt..) en neemt die stemmingswisselingen weg!

    Vooral het stukje “Pas toen ik in een situatie terecht kwam waarin ik niet meer alles kon laten vallen, vluchten en elders helemaal opnieuw kon beginnen, werd ik gedwongen toe te geven dat ik het allemaal níet onder controle had.” is helemaal waar, ik heb een aantal maanden in een zwart gat geleefd omdat het zo confronterend is!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*