Vroeger was je gewoon “anders”

afgeleidTijdens mijn schooljaren was ik “anders”. Diagnoses werden zelden gesteld en onderzoek naar een oorzaak is bij mij nooit gedaan. Toentertijd werd je bestempeld als lui, dromerig, een probleemgeval, anders dan de rest, komt niet mee in de klas. Daarmee was de kous af.

Wegdromen

Terwijl de hele klas aan het leren was, was ik bezig met kleuren. De wereld erom heen interesseerde mij helemaal niet, of ik had er geen aandacht voor. Tekenen, knutselen, schilderen en schrijven, dat was echt mijn ding. Ik kon daarin volledig verdwijnen, ik hoorde niemand meer om mij heen. Terwijl de lades van anderen vol zaten met schriften, boeken en schrijfwaar, zat die van mij vol met kleurpotloden en papier. Ik schreef gedichten en schilderde de mooiste dingen terwijl de rest nog maar net een normaal poppetje konden tekenen.

Mijn klasgenoten vonden me maar raar en wisten niet wat ze ermee moesten. De pesterijen leken onvermijdelijk, ze vonden me maar een raar kind. Mijn hele jeugd snapte ik niet wat er met mij aan de hand was. Ik wist dat er iets mis was maar kon het nooit plaatsen. Er werd ook niets mee gedaan want toen begrepen ze nog niet zoveel van ADD en ADHD. Daar werd gewoon niet naar gekeken. Vooral niet bij ons thuis!

Dochter is “anders dan anders”

Pas later toen ik zelf mijn eerste dochter kreeg begon veel op zijn plek te vallen. Al heel snel had ik door dat zij ook anders was dan andere kinderen. Ze kwam niet mee met de rest van de peuterspeelzaal. Maar toch was zij anders dan ik! Terwijl de rest in de kring zat, stond zij te dansen en te zwieren. Ze was altijd wat anders aan het doen dan verwacht werd. Ik moest op een gegeven moment een gehoortest met haar gaan doen, want ze dachten dat ze misschien wel een beetje doof was. Ze luisterde totaal niet! Ik kon ze ook wel vertellen dat er niks met haar gehoor was. Toch heb ik een onderzoek laten doen, dan kon ik met professionele conclusies naar ze toe stappen en aantonen dat ze echt niet doof was! Sterker nog, ze hoorde zelfs de geluiden die voor de meesten niet hoorbaar waren. “Heeft ze misschien ADHD?” Werd me daarna gevraagd. Die vraag vond ik nog veel te vroeg. Ze was nog zo klein en jong.. Ik wilde er liever wat jaren mee wachten, misschien was het gewoon een fase. Iedereen wil alleen maar stempelen met labels, was mijn gedachte nog toen.

Op de basisschool begon het echt een probleem te worden. Mijn oudste was te druk in de klas en deed haar werk niet. Schriften waren om in te kleuren en niet om te leren. Vaak begon het netjes en dan zag je later in het schriftje hoe de aandacht alweer afdwaalde en de tekeningen te voorschijn kwamen. Vaak had ze een eigen tafel in de gang zodat ze daar rustig haar werk kon doen. Uiteindelijk ben ik stappen gaan ondernemen, want ik wilde immers wel dat ze goed op school ging.

Heb ik dan ook ADHD?

Doordat ik bezig ging met haar problemen vond ik uit wat ik zelf had. Ik wist vroeger niet dat ADD bestond, maar wel wat ADHD was. Toen ik voor het eerst een artikel over ADD las, viel er een last van me schouders. Ik begreep eindelijk wat er mis was met mij! Het was eigenlijk heel dubbel. Opgelucht, maar ook veel onbegrip en boosheid. Waarom zag niemand dit aan me, waarom deden mijn ouders geen onderzoek naar wat ik had? Ik heb zoveel misgelopen, alleen maar omdat ik niet normaal kon meekomen met de rest. Jaren van onzekerheid, dingen uit de weg gaan, pesterijen. Altijd maar horen van mijn moeder dat ik zo getalenteerd was, maar niets uitvoerde en er niets mee deed. Als ik destijds alleen een beetje hulp had gekregen hierin, had het ontzettend veel kunnen schelen.

Structuur bieden als ADD-moeder

Terwijl ik de diagnose ADD kreeg, kreeg mijn dochter de diagnose ADHD. Ik moest mijn dochter meer teugels aan gaan bieden dan ik eigenlijk kon. Zelf heb ik nooit veel structuur meegekregen en geen begeleiding gehad. Dus voor mij was het in het begin behoorlijk moeilijk om ineens structuur te creëren. Toch heb ik mijzelf veel aangeleerd. In mijn huis hangen nu lijstjes en briefjes om ons constant aan te houden. Standaard regels, weekplanners, pictogrammen. Dat werkt voor ons heel goed. Ik pas dit ook toe op mijn jongste dochter, gewoon bij voorbaat al, al denk ik niet dat zij iets heeft. Mijn gezin is in elk geval nooit saai, we zijn heel creatief maar ook chaotisch.

Mijn dochter is vlak na haar diagnose begonnen met medicatie, wel heb ik besloten dit heel laag te houden. Mijn dochter ging van alles onvoldoende op school, naar voldoende en goed. Inmiddels loopt zij zelfs een paar jaar vooruit op rekenen en scoort ze met alles in de groene vakjes. Ik heb hierom een traantje gepinkt, want er werd ooit geroepen op school dat zij misschien niet zo mee kwam omdat zij misschien wel laag begaafd was. Terwijl al mijn gevoelens schreeuwde dat er iets anders was. Nu met goede begeleiding blijkt dus dat zij zoveel slimmer was dan mensen dachten.

Boosheid en onbegrip

Ik maak me vaak nog wel boos. Al die vooroordelen en onbegrip. Ook omdat ik zelf weet hoe zij zich op school gevoeld moet hebben op de momenten dat het niet lekker ging. Maar gelukkig krijgt zij wel wat ik niet kreeg, iemand die haar vanaf jongs af aan al steunt en begrijpt, die de begeleiding geeft die nodig is. Ik heb haar hierdoor zien ontplooien van een druk persoontje die wildvreemde mensen vertelde waar we woonden en niet kon leren, naar een meid die weet wat ze wil, goed gaat op school en een stuk zekerder in haar vel zit. Ze is een hele persoonlijkheid die door velen opgemerkt word. Ik moet haar ook veel uitdagingen blijven bieden zodat zij haar energie kwijt kan en zich kan uiten. Ze zit daarom 2 keer per week op kickboksen en thuis heeft ze dagtaken die ze mag doen waar ze ook voor beloond word. Zo blijft ze gemotiveerd en bezig. Voor mij is het soms wat moeilijker, want als je ADD hebt is dit vaak echt slopend. Daarom heb ik heel lang mijzelf volledig toegewijd aan het moederschap, om 24/7 er voor ze te zijn.

Ik ga ervoor!

Nu heb ik inmiddels besloten dat ik ook meer voor mezelf moet gaan doen. Nu de jongste ook op school zit kan ik beginnen met mijzelf te ontplooien, ik heb dat nooit kunnen doen en met moederschap erbij ook niet echt de kans gegeven. Ik had het gevoel dat ik er anders niet goed voor hun kon zijn. Wel heb ik ondertussen tien hobby’s ontwikkeld. Ik kan ontzettend veel, maar heb me nooit op een ding kunnen focussen waardoor ik steeds in het zelfde cirkeltje ben blijven hangen. Ik wil dat eens gaan doorbreken en heb daarom mijzelf aangemeld om weer in therapie te gaan voor mijn ADD. De juiste begeleiding nu voor mijzelf te zoeken en de juiste weg vinden. Zodat ik nu eens kan zijn wie ik echt ben!

Angie

2 thoughts on “Vroeger was je gewoon “anders”

  1. Wauw….zoveel herkenning, in zowel jou als in je dochter…
    Pff..

    Even geen woorden voor…

    Dank je wel dat je dit met ons wilde delen.

  2. Hoi Tanja,

    Wij zijn zeer blij met deze prachtige en oprechte bijdrage. Bedankt voor je reactie, we zijn blij dat je het met plezier hebt gelezen.

    Groetjes redactie ADHD’er.nl

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*